De ezelsstamp van het klimaat: hoe kunnen wijnbouwers ingrijpen om het tij te keren?

De ezelsstamp van het klimaat: hoe kunnen wijnbouwers ingrijpen om het tij te keren?

 

De voorbije weken golfde er een kleine klimaatschok doorheen de wijnwereld.
 
Onderzoekers van de Universiteit van Alcalá (Spanje) en British Columbia (Vancouver, Canada) berekenden immers op basis van vrij betrouwbare klimaatmodellen dat, indien er niet ingegrepen wordt, er zelfs bij een ‘matig’ scenario van 2°C opwarming meer dan de helft (56%) van het nu wereldwijd gecultiveerde druivenareaal zou verdwijnen, want ongeschikt voor wijnbouw. Worden er toch maatregelen genomen, dan zou dit negatieve effect ruim halveren tot ‘slechts’ 24%. 
 
Ik wil nu niet ingaan over de waarde van deze prognose, maar vooral inzoomen op een cruciale zin in het rapport: ‘With 2 degrees of global warming and no attempts at adaptation’. Met andere woorden: hoe kunnen wijnbouwers, domeinen en zelfs overheden dan wél ingrijpen om het tij te keren?
 
Vier ontsnappingsroutes
 
Volgens mij is er een kwartet strategieën waarmee wijnbouwers en wetgevers op termijn deze klimaatopwarming kunnen counteren. Maar hun haalbaarheid is helaas niet altijd even realistisch. 
 
Strategie 1: het intensiveren van bestaande methodes en technieken
 
Er worden nu al verschillende methodes en technieken toegepast om de langdurige hittegolven en waterschaarste te counteren. Dat behelst onder andere: 
 
het overal toelaten van irrigatie, ook in appellaties waar dit nu nog taboe is 
het langer ongesnoeid laten hangen van het bladerdek als beschutting tegen de overdadige zon (het zogenaamde canopy management of loofwandbeheer)
’s nachts plukken tijdens de koelere periodes (om oxidatie te vermijden)
veralgemening van de zogeheten ‘groene oogst’, om lagere rendementen maar hogere fruitkwaliteit te bekomen
nog strenger triëren van de geoogste trossen
het direct koelen van de druiven bij aankomst in de chais
En ga zo maar door.
 
Allemaal technieken die reeds in veel regio’s ingeburgerd zijn, maar zeker op grotere schaal zullen geïmplementeerd worden, ook waar het nu nog geen must is. Het effect daarvan is natuurlijk beperkt en vertaalt zich vooral in een hogere kwaliteit, maar vaak lagere opbrengsten.  
 
Strategie 2: delokalisatie van de wijngaarden
Al decennia is wereldwijd de race bezig naar ‘cool climate’-zones. Hoger gelegen percelen op hellingen en plateaus, of gesitueerd in de nabijheid van een verkoelende zee(bries) zijn al langer in trek. Er wordt echter voorspeld dat appellaties ‘van moetens’ op ons halfrond steeds noordelijker gaan migreren. ‘Toscaanse’ Sangiovese zou dan bijvoorbeeld binnen enkele decennia uit noodzaak in Piemonte gemaakt worden, terwijl ‘Bourgogne’ opschuift richting Benelux of zelfs Scandinavië.
Deze strategie botst natuurlijk op een belangrijke drempel: niet elk terroir, en met name de bodemstructuur, is ideaal voor de wijnbouw, ook al is het er koeler. De technologie alleen kan dit terroireffect niet opvangen of uitgommen.
 
 
Bron: https://newsweek.be


Afdrukken   E-mailadres